Dink Genocide

How many times can you kill a man?

How many times can you dishonor an honorable family? How many times can you deny what was his right by birth? How many times can you dehumanize a humanitarian?

I will not go into details of who Hrant Dink was and what the lawsuit in European Human Rights Dink family started against Turkish Republic in this article. You may read it in detail here. But rather, I will concentrate on the defense of the T.R. in the same court case.

Hrant Dink was killed by a desperado in front of his newspaper in Istanbul. He was warned beforehand in the town canter, in presence of the governor by two dark personalities.

"Possessions" of Armenians

On his article in Today's Zaman on August 11th, 2010, Mr. Orhan Kemal Cengiz questions if the real reason why Turkish state denies Armenian genocide is in fact monetary. The fact that the state would have to pay billions for the Armenian property left in Asia Minor after the atrocities of 1915 and later. He concludes that the real reason reaches far beyond that and should be found at the definition of Turkish identity as a people and an ongoing war by the "deep state" to hide the lies told anise the inauguration of the modern Turkish Republic. I cannot agree more.

He writes; "we are now able to hear the allegations of some historians in the mainstream media about the possessions of Armenians". That is where I was stuck. Being a member of what today we call "minorities of Asia Minor", I have strong opposition to this word: possessions. For Armenians, albeit local or a member of a diaspora somewhere, the main possession is their memories. The land, houses, shops and other dwellings are important because they are all parts of that collective memory.

She had a pink scarf and silvery eyes...

At a cheap restaurant in market district in Izmir, three women sat. Two were elderly, one was a youngster. They ordered the regular fare. And started chatting. The youngster had a dark skin, and very light blue eyes. And an incredible pink scarf. She wore a black top with long sleeves to cover all her visible parts per Islamic rule. She had long skirt that extended to the floor. It was 40 something degrees. And not a drop of sweat at sight.

There was something wrong in her eyes at first. Couldn't point out what and directed my attention back to my own plate. But it was not before long her attitude attracted my attention again. It was obvious that she couldn't focus her state on one subject. Her eyes were moving rapidly horizontally and she was pointing her gaze at different points continuously. She looked so unhappy, so dull, so disoriented, yet so beautiful in all.

She ignored all communications attempts by her party. As their plates arrive, the rest of the table attacked their food. She kept staring. No head movement, no interest in her food. Just her eyes moved as they did before and her unrecognizing gaze kept on staring in my direction.

To Apple or not to Apple

Confusion abound. As a long time Apple user I'm confused too. Are we going back to the days of 1980's where Apple ruled the world with new toy ideas? Where Jobs ran after one idea after another, ending up creating MacIntosh and ruining Lisa? Or is it still the "new" Jobs and innovation is more disciplined and streamlined?

My problem: OK, iPhone and iPad are creating great revenues and market domination for the company. But Apple still has incredible Macs and an incredible OS to take care of. We haven't seen any major renovation since Snow Leopard on the latter. And while cutting edge renovations are being introduced on every iPhone generation, our Macs are unibodies still. Yet, we still pay a huge premium for them.

I accept that Windows and PC's still have a long way to go to even get closer. But I'd like to know if Apple is becoming a gadget corporation. Look at an Apple Store and if you scratch the gloss on top, you'll see what I mean.

Quixotes we are. With each word you'll see the windmills morph into huge giants and the fight would regain its meaning

Quixotes we are. With each word you'll see the windmills morph into huge giants and the fight would regain its meaning.

Sailing through an angry sea you enter the gates of Barcelona. She is proud. She's defecated. She is alone. She is not the land of Cervantes. But she hosts his tamable buildings on her hills. Red hills of sorrow.

We write Cervantes dreams on each and every page. Pages, once written, turns into birds with silver wings. Like a mirror, the world around them displayed on their furry silver. Wings whisper the words to unbecoming ears. Ears deaf and musical alike. Propagating loneliness. Whispers become waterfalls. Trees root in them. Glorious forever.

Implant the windmills of Mykonos to the heights of Barcelona in your mind. Bring in the music. Bring in shrimps in parsley sauce. Bring all the mermaids of Aegean. Bring in the dance of men. Men who cry us oceans. Let all these be of our words, longing for the fight. The fight of our dreams of youth.

You will see with your mind's eye then. Windmills planted on Barcelona heights will marry Aegean wind. A music will fill your ears. Unspoken before, unheard. It will cry Dulcinea!. When she is heard, the windmills will turn into great giants. Ready to fight your head off. Unto the ground. With full force. Crushing.

Close your eyes. Remind you of my words. For they are the power of your whispers. To win the fight, the whispers we inherited in our bones. To see the sea and be one without shedding a tear. Of sorrow. Of regret.

Close your eyes. Your hair will cover your ears. But. You'll see the sea.

Dear Tamarik,

Today, there is a carpet stuck in my mind. Today is a different day. Today is a different animal.

There are times in one's life, special times where concepts get turned around. You start to look at your own work differently. You start looking at the mirror in a different way. There had been an injection of fresh faith in your perception. Today is such a day.

Dear Tamarik,

Do you ever lie? Have you survived a lie ever? Have you went through a labyrinth of your own, so quick that your own face seemed blurred? Did you embellish that lie so perfectly that it became your reality? Craving about a ghost in your dreams which never existed in your daily life before?

The past always keeps on living near us. It haunts our best days, our worst days alike. It has a way of crumbling our minds. All 'as if's, 'I wish's, 'never mind's, poke around the corner as we hurry for a meeting or eat out lunch or walk a street.

Where are you right now? Really. In that meeting? Or at lunch? Or are you tripping over the clouds like I do? Which clouds I might ask as well. Are there any clouds left for us to trip over? Or there is only the scorching desert sun painting the sky day and night? How about that tree you climbed? A lie, too?

I know there are no lies. Your hump is real. You carry with yourself onehundredtwenty years of pain, alienation and chagrin. I can see it in your eyes. I can see it the way you carry your head when bowing down to pet your cat. Or waiting at that table for someone to enter your hinterland, as you get ready to shoot him an questioning gaze. As you tell fortunes everyday. As if the whole world was a huge cup and our tears were leftover coffee on the insides of this cup. You tell fortunes. As you travel to cities you don't like.

Κωδικός: ‘χαμηλή ένταση’

Έχω περάσει πολύ χρόνο στην Ελλάδα και στα νησιά της, πολύ χρόνο από τη ζωή μου. Έχω δει μέρες από τη Μεταπολίτευση. Υπήρξα μάρτυρας μικρών ή μεγάλων οικονομικών συμφορών. Διάολε, η ιστορία της οικογένειάς μου είναι μια καλή απόδειξη για το πώς οι Έλληνες μπορούν να δημιουργήσουν φασαρίες στους εαυτούς τους.

Στη σύγχρονη εποχή, έχω δει απεργίες και διαδηλώσεις οι οποίες αποτελούν καθημερινά  γεγονότα στη ζωή των Ελλήνων.  Αλλά οι εμπειρίες μου σήμερα 29 Ιουνίου 2010 και μετά τις τελευταίες λίγες ημέρες που πέρασα στην Ελλάδα βρίσκονται σε απόλυτη αντίθεση με το πώς ένιωθα στις επισκέψεις μου τις τελευταίες δεκαετίες.

Πρώτα απ’ όλα πότε αρχίσαμε να μιλάμε χαμηλόφωνα οι Έλληνες; Πότε μάθαμε να σιωπούμε και να θρηνούμε τους εαυτούς μας? Πότε τα μάτια μας άρχισαν να κοιτάζουν το πάτωμα αντί για το γαλάζιο ουρανό; Πότε γίναμε το πιο άφωνο είδος στην Ευρώπη; Όπως έχει συμβεί και με άλλα γεγονότα, φυσικά και υπάρχει κακοφωνία στον τύπο άλλα και γενικά μεταξύ των Ελλήνων για το τι συμβαίνει και πως θα το αντιμετωπίσουμε. Αλλά ο τόνος είναι χαμηλός.  Για τα Ελληνικά δεδομένα είναι ψίθυρος.

Ναι η κατάσταση είναι φρικτή. Μετά τις πρόσφατες αυξήσεις στις τιμές προϊόντων γενικής χρήσης και του ΦΠΑ, όλες οι τιμές αυξάνονται καθημερινά. Χθες βράδυ φάγαμε σε ένα εστιατόριο που συχνάζουμε στο Μικρολίμανο. Από την τελευταία επίσκεψη λίγους μήνες πριν, οι τιμές έχουν αυξηθεί τουλάχιστον κατά 20%. Και αυτό είναι υπερβολικό για ένα ήδη ακριβό εστιατόριο για τα Ελληνικά δεδομένα. (Κατά την ταπεινή μου άποψη το Ελληνικό γεύμα έχει την καλύτερη σχέση ποιότητας – τιμής στην Ευρώπη).

Επίσης τη φετινή περίοδο έντονης  τουριστική κίνησης κάποιες εκπλήξεις περιμένουν τους τουρίστες. Δημοφιλείς προορισμοί όπως η Μύκονος έχουν εξωφρενικές τιμές διαμονής για τον Ιούλιο και τον Αύγουστο. Όλοι περιμένουν να ωφεληθούν από τις αναμενόμενες αυξήσεις στις τιμές. (Μια πανσιόν στη Χώρα στην οποία μπορεί να μείνει κανείς με 40 ευρώ σήμερα, κοστίζει 150 ευρώ μετά τις 15 Ιουλίου.) Και οι τιμές των πτήσεων εσωτερικού δε βοηθούν ιδιαίτερα. 

Το πρόβλημα με την αντίληψη των Ελλήνων είναι ότι δύσκολα αλλάζουν τις καθημερινές τους συνήθειες. Για τους περισσότερους από αυτούς οι καθημερινή εργασία είναι κάτι που πρέπει να κάνουν για να επιβιώσουν, αλλά είναι καλύτερα αν δουλεύουν λιγότερο όταν δεν τους βλέπει κανείς. Από την παραπάνω γενίκευση θα πρέπει να εξαιρέσουμε τους τομείς τουρισμού και ψυχαγωγίας  και από την εξαίρεση αυτή προκύπτουν συμπεράσματα για την κατάσταση που επικρατεί. Όμως τώρα που κερδίζουν λιγότερα συγκριτικά με τα προηγούμενα χρόνια, θα πρέπει να ξεκινήσουν δεύτερη δουλειά ή να εγκαταλείψουν τον πλούσιο τρόπο ζωής τους (το οποίο σημαίνει να μην αλλάζουν BMW κάθε δύο χρόνια, να μην πουλούν κάποια από τα πολλά ακίνητά τους ή να μην περνάνε κάθε βράδυ μη εργάσιμης μέρας ξοδεύοντας 150 ευρώ για ένα μπουκάλι συνηθισμένο Whisky σε συνηθισμένα μπουζούκια, και να ελαττώσουν σημαντικά τον αριθμό των ερωμένων τους).

Πολλοί ‘οικονομικοί οίκοι’ συμβουλεύουν την Ελλάδα να παρατείνει την ηλικία συνταξιοδότησης και να αναδιαρθρώσει το συνταξιοδοτικό της σύστημα για να εξισορροπήσει το εξωτερικό χρέος.  Η αντίθετη πραγματικότητα που δε φαίνεται να κατανοούν όσοι βγάζουν εύκολα συμπεράσματα είναι το γεγονός ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε μια βαθιά αποξενωμένη κοινωνική κατάσταση. Και τα οικονομικά προβλήματα οφείλονται σε άλλες αιτίες. Η διαφθορά στην εκμετάλλευσης των πόρων της ειδικά όσων προέρχονται από την Ευρωπαϊκή Ένωση και η υπερβολική φορολογία της εργατικής της δύναμης ώστε να αναμορφωθούν τα έξοδα της πολιτείας είναι οι πραγματικοί εχθροί  ενάντια στη σωτηρία.

Καθώς νέες απεργίες και διαδηλώσεις προγραμματίζονται κάθε δέκα μέρες πλέον, το κοινό γενικά φαίνεται να μη γνωρίζει την επικείμενη μοίρα του. Συγκεντρώνονται μόνο στο να κάνουν σχέδια για τις καλοκαιρινές τους διακοπές.

Ο βασικός συντελεστής για την Ελληνική οικονομία το 2010 θα είναι η τύχη της τουριστικής σεζόν. Στην επόμενη απεργία στις 8 Ιουλίου θα συμμετέχουν για μια ακόμη φορά οι λιμενεργάτες του Πειραιά οι οποίοι θα σταματήσουν τη θαλάσσια κίνηση στην Ελλάδα για μια ακόμη μέρα. Έτσι οι επιβάτες θα υποχρεωθούν σε άλλες 48 άχρηστες ώρες στα ελληνικά νησιά όπου ο καθένας θα πρέπει να περάσει μία ακόμη μη προγραμματισμένη μέρα περιπλανώμενος και βρίζοντας το κατεστημένο. Μεγάλες εταιρείες κρουαζιέρας έχουν ήδη στείλει τελεσίγραφο, μετά την προηγούμενη απεργία της 29^ης Ιουνίου, ότι θα διακόψουν τις επισκέψεις τους στην Αθήνα αν συνεχιστούν οι απεργίες.

Έτσι, αν τα πρόσφατα δημοσιονομικά δεδομένα είναι ακριβή και η Ελλάδα έχει ήδη χάσει το 8% του ετήσιου τουριστικού εισοδήματος, τότε μάλλον θα είναι σε πολύ χειρότερη κατάσταση μέχρι το τέλος του χρόνου από ότι είχε προβλεφτεί τον περασμένο Μάιο.

Η παγκόσμια οικονομική κρίση μειώνει την όρεξη των αναμενόμενων επισκεπτών γεγονός το οποίο αν συνδυαστεί με την απληστία των Ελλήνων ιδιοκτητών που χρεώνουν περισσότερο, ίσως τελικά σκοτώσει τη μοναδική κότα που γεννά ακόμη χρυσά αυγά στην Ελλάδα. Και τότε δε θα υπάρχει τίποτα…